Wednesday, 10 October 2018

सङ्गीते संस्कृतसाहित्यम्



सङ्गीतं नाम चतुष्षष्टिकलासु अन्यतमं उत्तमोत्तमं चास्ति।  एतत् श्रवणमधुरं ददाति। मानवाः मृगाः पण्डिताः पामराः वृद्धाः बालाश्च सङ्गीतश्रवणेन सुखमनुभवन्ति। उच्यते किल - "शिशुर्वेत्ति पशुर्वेत्ति वेत्ति गानरसं फणी॥" इति  सुभाषिते। सङ्गीतं तु आयुर्वेद, धनुर्वेद, अर्थशास्त्र, गान्धर्ववेद इति चतुर्षु उपवेदेषु  गान्धर्ववेद इत्यपरनाम्ना स्तूयते।  भगवतोपासनाय भगवन्तं ज्ञातुं च मुख्यसाधनात्मकं भवति सङ्गीतम्। अनेनैव हि सङगीतमन्यतमं विद्यास्थानेषु परिगण्यते। भगवान् नादरूपेण चापि चकास्ति। अतः अस्मदीयाः पूर्वजाः महान्तः नादयोगेन सङ्गीतेन भगवन्तमुपास्य मोक्षं प्राप्तवन्तः॥

सङ्गीतमहिमा अधोनिर्दिष्टैः पद्यांशैः ज्ञातुं शक्यते।

"नाहं वसामि वैकुण्ठे योगिनां हृदये न च।
 मद्भक्ता यत्र गायन्ति तत्र तिष्ठामि नारद ॥" भागवते
"श्रवणं कीर्तनं विष्णोः स्मरणं पादसेवनम्।
 अर्चनं वन्दनं दास्यं सख्यमात्मनिवेदनम्॥"  भागवते

"नृत्तावसाने नटराजराजो ननाद ढक्कां नवपञ्चवारम्।
उद्धर्तुकामः सनकादिसिद्धान् एतद्विमर्शे शिवसूत्रजालम्॥"  सिद्धान्तकौमुदी
"साहित्यसङ्गीतकलाविहीनः साक्षात्पशुःपुच्छविषाणहीनः।
 तृणं न खादन्नपि जीवमानः तद्भागधेयं परमं पशूनाम् ॥" सुभाषिते
"सङ्गीतमथ साहित्यं सरस्वत्याः स्तनद्वयम्।  सुभाषिते
 एकमापीतमधुरम्-अन्यदालोचनामृतम्"
"निषादर्षभगान्धारषड्जमध्मदैवताः।
पञ्चमश्चेत्यमी सप्त तन्त्रीकण्ठोत्थितास्स्वराः"
"षड्जसंवादिनीः केकाः द्विधा भिन्ना शिखण्डिभिः।" रघुवंशे
"जीमूतस्तनितविशङ्किभिर्मयूरैः उद्ग्रीवैरनुरसितस्य पुष्करस्य।
 निर्ह्रादिन्युपहितमध्यमस्वरोत्था मायूरी मदयति मार्जना मनांसि॥" मालविकाग्निमित्रे


उपमाद्यलङ्कार-माधुर्यादिगुण-वैदर्भ्यादिरीति-कैशिक्यादिवृत्ति-द्राक्षादिपाकमेदुरैः साहित्योपकरणैः साहित्यसारांशभरिताः सङ्गीतकृतयः वाग्गेयकारैर्बहुभिः विरचिताः विलसन्ति। तासु किञ्चिदास्वादयामः  


                         Image result for Image of Swathi thirunal king
1. श्रीमत्केरलाधीशश्रीमत्स्वातित्तिरुनाळ्महाराजकृतिषु –

देवदेव कलयामि ते चरणाम्बुजसेवनम्।
देवदेव कलयामि ते चरणाम्बुजसेवनम्   देवदेव.,

भुवनत्रयनायक भूरि करुणया मम
भवतापमखिलं वारय रमाकान्त        देवदेव.,

जातरूपविभचेल जन्मार्जितं ममाखिल
पातकसञ्चयमिह वारय करुणया।
दितिजालिविदलन दीनबन्धो मामव (आ)
श्रितविबुधसाल श्रीपद्मनाभ शौरे        देवदेव.,

                     Image result for Image of Muthuswami Dikshitar
      
2. श्रीमुत्तुस्वामिदीक्षितकृतिष्वेका

आनन्दामृताकर्षिणी अमृतवर्षिणि
हरादिपूजिते शिवे भवानि            ॥आनन्द.,॥

श्रीनन्दनादि संरक्षिणि 
श्रीगुरुगुहजननि चिद्रूपिणि
सानन्द हृदयनिलये सदये 
सद्यस्सुवृष्टिहेतवे
सन्ततं चिन्तये अमृतेश्वरि 
सलिलं वर्षय वर्षय ॥आनन्द.,॥


                  Image result for Image of Annamayya

3. श्रीमद्वैष्णवशिखामणितल्लजश्रीमदण्णमाचार्यकृतिषु पवित्रतमैका -
नारायण ते नमो नमो
नारदसन्नुत नमो नमो  नारा.,

मुरहर भवहर मुकुन्द माधव
गरुडगमन पङ्कजनाभ।
परमपुरुष भवबन्धविमोचन
नरमृगशरीर नमो नमो  नारा.,

जलधिशयन रविचन्द्रविलोचन
जलरुहभवनुतचरणयुग।
बलिबन्धन गोपवधूवल्लभ
नलिनोदर ते नमो नमो  नारा.,

आदिदेव सकलागमपूजित
यादवकुल मोहनरूप।
वेदोद्धर श्रीवेङ्कटनायक
नादप्रिय ते नमो नमो   नारा.,

                                                 Image result for Image of Thyagaraja
4. श्रीमत्त्यागराजस्वामिनः कृतिषु अन्यतमैका  -

सामजवरगमन ! साधुहृत् –
सारसाब्जपालकालातीतविख्यात   ॥ सामज.,॥

साम-निगमज-सुधामयगानविचक्षण !
गुणशील ! दयालवाल ! मां पालय !  ॥ सामज.,॥

वेदशिरोमातृज सप्तस्वर
नादाचलदीप स्वीकृत
यादवकुलमुरलीवादन
विनोदमोहनकर त्यागराजवन्दनीय  ॥ सामज.,॥


                                              Image result for Image of Sadasiva brahmendral
5. श्रीसदाशिवब्रह्मेन्द्राणां कृतिषु अन्यतमैका –

सर्वं ब्रह्ममयं रे रे सर्वं ब्रह्ममयम् ।
सर्वं ब्रह्ममयं रे रे सर्वं ब्रह्ममयम्    सर्वं.,

किं वचनीयम् ? किमवचनीयम् ?
किं रचनीयम् ? किमरचनीयम् ?  सर्वं.,

किं पठनीयम् ? किमपठनीयम् ?
किं भजनीयम् ? किमभजनीयम् ? ॥ सर्वं.,

किं बोद्धव्यम् ? किमबोद्धव्यम् ?
किं भोक्तव्यम् ? किमभोक्तव्यम् ? 
सर्वत्र सदा हंसध्यानं कर्तव्यं भो मुक्तिनिदानम् ॥ सर्वं.,

                                         Image result for Image of Narayana theerthar
                                                         
6. श्रीमन्नारायणतीर्थकृतश्रीकृष्णलीलातरङ्गिण्यामेका –

ध्रुवमण्डलपण्डितवधूजनमण्डलमिहोन्नतं
भवसागरतारकं गिरापरिभावुकसुलक्षितम्  
द्रुत-मध्य-मन्थरगतीरवलोकयत सुन्दरीः
कृतपुण्यफलात्मकहरिं परिपश्यत व्रजौकसाम् ॥
त्रिपताक-पताकसुकरैः कटकामुखशिलीमुखैः
परभाव-रसोत्कटपरैरपि वीक्षणसुशिक्षितैः
तनुमध्यनियोजितकरैरपि नाट्यरसोत्कटाः
नारायणतीर्थकृतं गीतं हरिरिति यतिजनतोषितम् ॥
               


                 









Friday, 7 September 2018

नीलकण्ठदीक्षितस्य आनन्दसागरस्तवे श्रीदेवीमीनाक्षीमहिमा Part -II


                Image result for image of poet Nilakanta dikshita

किञ्चिन्मया श्रुतिषु किञ्चिरिवागमेषु                       
शास्त्रेषु किञ्चिदुपदेशपथेषु किञ्चित्।                   
आघ्रातमस्ति यदतो भवतीं वरीतुं                         
गोप्त्रीति काचिदुदपद्यत बुद्धिरेषा।। 33।।           
इत्यस्मिँञ्छ्लोके गोप्त्रीति पदप्रयोगेन गोप्तृत्ववरणाख्यं 
शरणागतेरन्यतराङ्गं सूचयति। ततः,

ब्रह्मैवमेवमहमेष तदाप्त्युपाय                    
इत्यागमार्थविधुराः प्रथमे दयार्हाः।                            त्वद्रक्षकत्त्वगुणमात्रविदो द्वितीया                            
इत्यर्थये सदधिकारनिरूपणाय।।34।।                          
इति शेलोके कार्पण्यं द्योतयति। मध्ये,      अव्याजसुन्दरमनुत्तरमप्रमेयम्                               
अप्राकृतं परममङ्गलमङ्घ्रिपद्मम्।                                सन्दर्शयेदपि सकृद्भवतीति दयार्द्रा                           
द्रष्टास्मि केन तदहं तु विलोचनेन।।61।                       
इति श्लोके परममङ्गलं तवाङ्घ्रिपद्मं केन विलोचनेन 
अहं द्रष्टास्मि इति पृष्ट्वा सर्वं द्रष्टुं नेत्रं ददातु इति प्रार्थयति। 
अन्ते च अन्ते च, 
"त्वत्सन्निधानरहितो मम माऽस्तु                   
त्वत्तत्त्वबोधरहिता मम माऽस्तु विद्या।              
त्वत्पादभक्तिरहितो मम माऽस्तु वंशः                   
त्वच्चिन्तया विरहितं मम माऽस्तु चायुः।।104।।"                     इति शेलोके देवीमीनाक्ष्यधीनं सर्वं भवतु तद्रहितं माऽस्तु 
इति प्रार्थयति।  परमावसाने महाकविः दीक्षितः            
"चतुरध्यायीरूपं कलहंसव्यञ्जनं जगन्मातुः।             
अपरब्रह्ममयं वपुरन्तः शशिखण्डमण्डनमुपासे।।106।।
वाग्रूपिणीं देवीं तथा अर्थस्वरूपिणं परमेश्वरं तदुभयरूपात्मकपरब्रह्मस्वरूपात्मिकां श्रीमीनाक्षीमुपासे इति 
हंसपदेन वैराग्यं शशीति चन्द्रपदेन ज्ञानं च द्योतयति। एवं 
मीनाक्षीदेवीदर्शन-श्रवण-वन्दन-चिन्तन-कीर्तनादि स्वकीये 
अक्षिणी यथाधिकारं विनियुज्य आनन्दसागरस्तवे स्वयं निमज्य तत्पठितृवक्तृश्रोतॄनपि मज्जयति नीलकण्ठदीक्षितः।।

समापनम् –
     कण्णप्पनायनारिति स्वभक्ताय नेत्रदानं कृत्वा तं 
परमशिवोऽन्वगृह्णात्। कूरत्ताழ்वान् इति विष्णुभक्ताग्रेसराय 
नयनदानेन तमनुजग्राह काञ्चीवरदराजः।  नीलकण्ठदीक्षिताय 
नयनप्रदानं कृत्वा श्रीमीनाक्षीदेवी नामसार्थक्यं प्राप। अनेन आनन्दसागरस्तवालोढनेन निमज्जनेन च अस्माभिः ज्ञायते 
यत् श्रीमीनाक्षीदेवीकृपापात्रा भूत्वा वयं सर्वे संसारसागरात् 
सन्तारिताः भवेम इत्युक्त्वा,
अप्राकृतीं मृदुलतामविचिन्त्य किञ्चित्                  
आलम्बितासि पदयोः सुदृढं मया यत्।                       
तन्मे भवार्णवनिमज्जनकातरस्य                            
मातः क्षमस्व मधुरेश्वरि बालकृत्यम् ।।59।।                      
इति च मह्यं दत्तावसरेभ्यः सर्वेभ्यः धन्यवादं सादरं समर्प्य विरमामि।।

                     Image result for image of meenakshi

Thursday, 2 August 2018

नीलकण्ठदीक्षितस्य आनन्दसागरस्तवे श्रीदेवीमीनाक्षीमहिमा




                                     Image result for drawing image of  indian saivaite gurus


भूमिका
     संस्कृतवाङ्मये स्तोत्रग्रन्थानामाकारा ह्यनन्ता भवन्ति।  श्रुति-स्मृति-इतिहास-पुराण-आगमादिषु निस्सरन्ती भक्तिरूपा कीर्तिकलिता स्तुतिभागीरथी महाकाव्यादिकालादारभ्य गीतिकाव्यादिकालपर्यन्तमविरता अविच्छिन्न
रूपतया सांप्रतमपि प्रवहन्ती भासते। अग्नि-इन्द्र-वरुण-सवितृ-रुद्र-मरुत् 
प्रभृति वैदिकदेवतानां, महाविष्णु-परमशिव-गणपति-कार्तिकेयादि दैवतानां भार्गवी-भवानी-भारतीप्रभृति देवीनां स्तोत्राणां संख्या असंख्येति नात्र शाङ्क्यम्। एतादृशस्तोत्रेषु श्रीमन्नील कण्ठदीक्षिताख्य महाकवेः स्तोत्ररत्नमेकं विलसन्ति आनन्दसागरस्तवो नाम।।
     आनन्दसागरस्तवाख्ये स्तोत्रग्रन्थेऽस्मिन् श्रीमद्दीक्षितेन्द्रः श्रीमीनाक्षीदेव्यै चराचरजनन्यै स्वात्मार्पणं शरणागतिरूपेण करोति स्म। श्रीमद्दीक्षितेन्द्रस्य कवित्वं तावत्, तिरुमलैनायकमहाराजेन किमर्थं काकः काक काक इति शब्दायते इति पृष्टेषु सभाकविषु,
सीतेव राम इव क्षमया दयया भुवन इह का कः।
इत्यात्मघोषवचसा तज्जातीयानां तथैव संज्ञाऽऽसीत्।। इति श्लोकात्मकोत्तरेणानुमीयते तथा अनुमन्यते च।।
विवरणम्
     तमिल्नाडु राष्ट्रे विरिञ्चिपुरसमीपस्थे अडैयपल्लमिति ग्रामवर्ये श्रीमदाचार्यदीक्षितस्य पौत्राः, श्रीरङ्गराजदीक्षितस्य पुत्राः, श्रीमदप्पय्य दीक्षिताः इति महनीयाः अवतीर्णाः। तेषां कनिष्ठसोदरस्य श्रीमद् आच्चान्दीक्षितस्य पुत्रवर्यः श्रीमन्नारायणदीक्षितः अवततार। तस्य पत्नी श्रीभूमादेवी आसीत्। एतयोः द्वितीयः कुमारः महाकविनीलकण्ठ दीक्षितः।  गते षोडशे शताब्दे विजयनगरसाम्राजायं बहुधा प्राप्तभेदमितस्ततः तमिल्नाडु राष्ट्रे मधुरा नगरे तिरुमलैनायकस्य नेतृत्वे एकं प्रतिष्ठामगात्। तस्य सभायां महाकविनीलकण्ठदीक्षितः आस्थानपण्डितस्तथा मन्त्रिवर्यश्च अभवत्। एषः महाकविनीलकण्ठ दीक्षितः स्वस्मिन् शैशवे स्वपितामहस्याग्रजस्य श्रीमदप्पय्यदीक्षितस्य
अनुग्रहपात्रभूतोऽभवत्। स्वपितामहस्य ज्येष्ठस्य माहात्म्यमित्थं –
अतिगंभीरमनाविलमक्षोभ्यमदृष्टपारमविलङ्घ्यम्।
अविरलतरङ्गसङ्कुलमवैमि विज्ञानसागरं महताम्।। इति वर्णयति।।
     अयं महाकविः बाल्ये एव नलचरितं, गङ्गावतरणमिति काव्यद्वयं ग्रथितवान्।  स्वकीये गङ्गावतरणे अमुं विषयमधिकृत्य
कालं जेतुमुपायौ द्वौ कलिकल्मषसंप्लुतम्।
कथा वा निषधेशस्य काशी वा विश्वपाविनी।।  इति श्लोकेन गङ्गां गन्तुं निश्चितवान्, नलचरितरचनं कृतवानिति उल्लिलेख।।
     महाकविरयं मुकुन्दविलासः, रघुवीरस्तवः, नलचरित्रम्, गङ्गा
ऽवतरणम्, वैराग्यशतकम्, शिवलीलार्णवम्, नीलकण्ठविजयचम्पूः, सभारञ्जनशतकम्, कलिविडम्बनम्, शिवोत्कर्षमञ्जरी, शिवतत्त्व रहस्यम्, शान्तिविलासः, आनन्दसागरस्तवः इत्यादि महाकाव्य, खण्डकाव्य, चम्पूः, स्तोत्र, कदम्बादि काव्यवैचित्र्येण सहृदयहृदया- ह्लादमधुनापि कुर्वन्नस्ति।।
     एतेषु ग्रन्थेषु आनन्दसागरस्तवः अमुना महाकविना श्रीनीलकण्ठ दीक्षितेन स्वस्य अन्तिमकाले ग्रथितोऽभवत्। कदाचित् तिरुमलैनायकः मधुरापतिः मलयध्वजपाण्ड्यस्य कुमार्याः श्रीमीनाक्षीदेव्याः दिव्यमन्दिरे नूतनमण्डपमेकं प्रतिष्ठापयितुमैच्छत्। तदात्वे शिल्पशास्त्रनिपुणः कश्चित् स्थपतिः मण्डपनिर्माणसमापने महाराजस्य तिरुमलैनायकस्य प्रतिमां तथा तस्य पट्टमहिष्याः प्रतिमां च प्रकल्पनसमये वारं वारं भिन्ना जाता। तेन दुःखितः स्थपतिः नीलकण्ठदीक्षितोक्तेन सामुद्रिकाशास्त्राधारेणैव इत्थं जाता इति ज्ञात्वा समाश्वसितः। एकदा सपत्नीकः तिरुमलैनायकः नूतनमण्डपनिर्माणे शिल्पिनः क्रियाकौशलं दिदृक्षुस्तत्रागतः। पट्टमहिष्याः प्रतिमायां तस्याः ऊरुस्थले वर्तमानं भिन्नं दृष्ट्वा चकितः। विचार्यमाणे नीलकण्ठदीक्षितोक्तसामुद्रिका- शास्त्रानुसारं शिल्पिना कृतमित्थमिति ज्ञातवान्। महत्कोपाकुलः महाराजा राजसभां प्रतिनिवृत्य, नीलकण्ठदीक्षितमानय इति भटमेकं प्राहिणोत्। सोऽपि भटः राजाज्ञां शिरसि निधाय नीलकण्ठदीक्षितगृहं प्राप्तवान्। तदात्वे पूजागृहे श्रीमीनाक्षीदेव्याराधनतत्पराय नीलकण्ठ दीक्षिताय राजाज्ञा निवेदिता। ज्ञानदृष्ट्या सर्वं ज्ञातेन नीलकण्ठदीक्षितेन तदैव श्रीमीनाक्षीदेव्याराधननीराजनकर्पूरहारत्या स्वदृष्टियुगलहीनः स्वयं कारितः। अनन्तरं, तस्मै भटाय, "राज्ञा दास्यमानं दण्डं स्वयं स्वीकृतवनिति महाराजाय निवेदय" इत्युक्त्वा तं प्रेषयामास।  कलिमलेन मोहितं राजानं विचिन्त्य, नीलकण्ठदीक्षितः वारं वारं श्रीमीनाक्षीदेवीं बहुधा प्रणम्य, समर्च्य, "आनन्दसागरस्तवः" इति स्तोत्ररत्नं तदैव विरच्य श्रीमीनाक्षीदेवीं प्रस्तूय दृष्टिहीनाय स्वस्मै नेत्रसात्कुरु इति प्रार्थ्य, श्रीमीनाक्षीदेव्याः कृपाकटाक्षेण ईक्षणपुण्य भाग्यमलभत। एतज्ज्ञात्वा तिरुमलैनायकः भृशं दुःखितः नीलकण्ठस्य सविधे क्षमामयाचत, तथा श्रीमीनाक्षीदेवीमुद्दिश्य स्तवं चकर्तुं प्रार्थयत।। 

                     Image result for image of goddess meenakshi worshipped by Nilakantadeekshitha 
                          
विज्ञापनार्हविरलावसरानवाप्त्या                           
मन्दोद्यमे मयि दवीयसि विश्वमातुः। 
अव्याजभूतकरुणापवनापविद्धान्यन्तः 
स्मराम्यहमपाङ्गतरङ्गितानि।।1।।                           
 इति प्रथमश्लोके बाह्यचक्षुरिन्द्रियहीनः महाकविः ज्ञानचक्षुषा 
श्रीमीनाक्षीदेव्याः अपाङ्गतरङ्गितानि अन्तः स्मरामि इति सूचयति।             नवविधभक्तिषु नवमा आत्मनिवेदनमिति शरणागतिः।     आनुकूल्यस्य सङ्कल्पः प्रातिकूल्यस्य वर्जनम्।           
रक्षिष्यतीति विश्वासः गोप्तृत्ववरणं तथा।।        
आत्मनिक्षेपकार्पण्ये षड्विधा शरणागतिः।।
इति वेदान्तदेशिकस्य वचनानुसारं नीलकण्ठदीक्षितः                             
आत्मैव भार इति तं त्वयि यो निधत्ते                   
सोऽङ्गानि कानि कलयत्वलसः प्रपत्तेः।                       
विश्वत्र सात्र (विश्वस्य साक्षिणि) तु (स)विलक्षणलक्षणा या विस्रम्भसम्पदियमेव समस्तमङ्गि।।                         
प्रपत्तेः अङ्गेषु आनुकूल्यसङ्कल्पः तथा प्रातिकूल्यवर्जनमित्यादि 
हीनः स्वयमलसः भूत्वा, विश्वासमात्रयुक्तः त्वयि आत्मभारं 
समर्तयामि स्म इति वदति। एतत्पूर्वं, एवं गतस्य मम सांप्रतमेतदर्हं 
इति श्लोके  शरणागतेरङ्गं कार्पण्याख्यं निवेदयति। अनन्तरं,            
न ज्ञायते मम हितं नितरामुपाये                        
दीनोऽस्मि देवि समयाचरणाक्षमोऽस्मि।             
तत्त्वामनन्यशरणः शरणं प्रपद्ये                         
मीनाक्षि विश्वजननीं जननीं ममैव।।32।।                    
इति श्लोके शरणं प्रपद्ये इति उक्त्वा शरणागतिं विज्ञापयति।


                   Image result for image of goddess meenakshi worshipped by Nilakantadeekshitha


BHAJAN SANDHYA

  Siddhanta Knowledge Foundation is working to promote Indian Knowledge Systems (IKS) by connecting India's rich knowledge traditions ...